Parels van Reimerswaal: André van de Vrede
In deze reeks van Parels van Reimerswaal komt iedere maand een bijzondere persoon aan het woord die vertelt over hoe hij of zij verschil maakt.
“Als lotgenoten heb je veel steun aan elkaar”
André van de Vrede uit Rilland leeft al meer dan dertig jaar met niet-aangeboren hersenletsel (NAH). Tijdens het interview zit Marcel van Duijn naast hem, die hij kent van het NAH-café. Praten gaat voor André moeilijk, daarom typt hij veel van zijn antwoorden op zijn spraakcomputer. Met geduld en geregeld een grote grijns op zijn gezicht, vertelt hij zijn verhaal.
Het leven van André veranderde ingrijpend na een auto-ongeluk in 1992. Hij lag zeven maanden in coma en moest daarna opnieuw leren leven. “Ik weet er niets meer van,” typt hij. Na twee jaar intensieve revalidatie verloor hij veel: zijn gezin en zijn eigen zaak. Want in Krabbendijke was hij eigenaar van een cafetaria De IJsbeer. Toch heeft André zijn leven opnieuw ingericht. Hij woont zelfstandig, onder andere met hulp van zijn moeder. “Daar ben ik haar heel dankbaar voor,” verschijnt op het scherm.
André gaat vier dagen per week naar de dagbesteding en komt eens in de twee weken naar het NAH-café in Goes. Daar ontmoet hij lotgenoten – samen eten ze een hapje. “Dit is nu onze wereld,” zegt Marcel. “Je hoort hier veel aangrijpende verhalen.” André doet vrijdag mee met de beweeggroep, houdt van darten en gaat graag vogelspotten. Marcel vult aan: “Hij is zelfs twee keer clubkampioen badminton geweest in zijn rolstoel.”
Flexibiliteit speelt een grote rol in het leven van André. Als hij ernaar gevraagd wordt, begint hij meteen te ‘swingen’ in zijn rolstoel en beaamt: “Ja, flexibel moet je zijn met een handicap.” Marcel knikt: “Zijn grote kracht is dat hij altijd zichzelf blijft. Wat er ook gebeurt, hij blijft positief en houdt humor. Dat is voor veel mensen een inspiratie.”
Ondanks alles blijft André gemotiveerd. Met fysiotherapie en oefeningen probeert hij niet verder achteruit te gaan. Zijn verhaal laat zien hoeveel veerkracht en aanpassingsvermogen er nodig is om te leven met niet-aangeboren hersenletsel. André typt tot slot: “Fijn dat er aandacht is voor mensen met een beperking!”
